Kraje należące do grupy G20 odgrywają kluczową rolę nie tylko w światowej gospodarce, ale również w globalnej produkcji żywności. Najnowsza analiza prof. Hansa-Wilhelma Windhorsta z Uniwersytetu w Vechcie pokazuje, że państwa G19 (bez uwzględnienia Unii Europejskiej jako organizacji) odpowiadają obecnie za ponad 70 proc. światowej produkcji mięsa.
W 2024 roku kraje tej grupy wyprodukowały 268,7 mln ton mięsa, podczas gdy światowa produkcja wyniosła około 371 mln ton. Co istotne, w ciągu ostatnich 25 lat wzrost produkcji mięsa w państwach G19 był nieco szybszy niż średnia światowa, co jeszcze bardziej umocniło ich pozycję na globalnym rynku.
Liczba ludności i siła gospodarki mają znaczenie
Analiza pokazuje wyraźną zależność pomiędzy wielkością populacji, potencjałem gospodarczym a skalą produkcji mięsa. Państwa takie jak Chiny, Indie, Stany Zjednoczone, Brazylia czy Indonezja należą jednocześnie do najludniejszych krajów świata i największych producentów mięsa.
W samych Chinach i Indiach mieszka ponad 2,8 mld ludzi, czyli ponad 60 proc. populacji krajów G19. Rosnące dochody społeczeństw oraz urbanizacja powodują wzrost konsumpcji białka zwierzęcego, co bezpośrednio przekłada się na rozwój produkcji mięsa.
Jednocześnie nie jest to zależność absolutna. Przykładem są Australia i Argentyna, które mimo stosunkowo niewielkiej liczby ludności należą do światowych liderów produkcji wołowiny dzięki ogromnym zasobom gruntów i rozwiniętej hodowli bydła.
Największa zmiana: przejście z mięsa czerwonego na białe
Najciekawszym wnioskiem płynącym z raportu jest postępująca globalna zmiana struktury produkcji mięsa. W latach 2010–2024 światowa produkcja wszystkich głównych gatunków mięsa wzrosła o 80 mln ton, jednak zdecydowanym liderem wzrostu okazał się drób.
Produkcja mięsa drobiowego zwiększyła się o 47 mln ton, odpowiadając za blisko 60 proc. całego przyrostu produkcji mięsa na świecie. Dla porównania produkcja wieprzowiny wzrosła o 17 mln ton, wołowiny o 10 mln ton, a mięsa owiec i kóz o 5 mln ton.
W rezultacie udział drobiu w światowej produkcji mięsa systematycznie rośnie, podczas gdy znaczenie wieprzowiny i wołowiny stopniowo maleje. Autor raportu określa to zjawisko mianem „przesunięcia z czerwonego do białego mięsa” (red-white shift).
Kraje G20 napędzają rozwój drobiarstwa
Jeszcze wyraźniej trend ten widoczny jest w państwach G19. Spośród 70 mln ton dodatkowej produkcji mięsa odnotowanej w tej grupie od 2010 roku aż 44 mln ton przypadły na mięso drobiowe.
Oznacza to, że ponad 93 proc. światowego wzrostu produkcji drobiu w analizowanym okresie zostało wygenerowane właśnie przez kraje G20.
Największy udział w tym wzroście miały:
- Chiny,
- Stany Zjednoczone,
- Brazylia,
- Indie,
- Indonezja.
Są to państwa charakteryzujące się dużą liczbą ludności, rosnącymi dochodami społeczeństwa oraz stosunkowo łatwą akceptacją mięsa drobiowego niezależnie od uwarunkowań religijnych i kulturowych.
Dlaczego właśnie drób?
Eksperci wskazują kilka powodów, dla których produkcja drobiu rozwija się szybciej niż innych gatunków mięsa.
Po pierwsze, drób charakteryzuje się najlepszym współczynnikiem wykorzystania paszy spośród głównych gatunków zwierząt gospodarskich. Oznacza to niższe koszty produkcji oraz mniejsze zużycie zasobów.
Po drugie, mięso drobiowe jest powszechnie akceptowane przez większość kultur i religii świata. W przeciwieństwie do wieprzowiny nie napotyka ograniczeń religijnych w krajach muzułmańskich, a w odróżnieniu od wołowiny nie budzi kontrowersji w wielu regionach Indii.
Po trzecie, konsumenci coraz częściej postrzegają drób jako produkt zdrowszy i bardziej przyjazny środowisku niż mięso czerwone.
Chiny pozostają głównym motorem wzrostu
Spośród wszystkich państw G20 największy wpływ na rozwój światowej produkcji mięsa mają Chiny.
W latach 2010–2024 kraj ten zwiększył produkcję mięsa o niemal 19 mln ton, odpowiadając za około 35 proc. całkowitego wzrostu odnotowanego w państwach G19.
Znaczącą rolę odegrały również Brazylia, Indie, Indonezja oraz Stany Zjednoczone. Łącznie pięciu największych producentów odpowiadało za blisko 80 proc. całego wzrostu produkcji mięsa w analizowanej grupie krajów.
Europa rozwija się wolniej
Na tle dynamicznie rozwijających się gospodarek Azji i Ameryki Południowej państwa europejskie należące do G20 prezentują znacznie słabsze tempo wzrostu.
W analizowanym okresie wzrost produkcji odnotowały jedynie Wielka Brytania i Francja. Niemcy oraz Włochy zanotowały spadki produkcji mięsa, co wynika m.in. z rosnących kosztów produkcji, zaostrzających się wymogów środowiskowych oraz zmian konsumenckich.
Jakie wnioski dla polskiego drobiarstwa?
Globalne trendy wskazują jednoznacznie, że drób pozostanie najszybciej rozwijającym się segmentem produkcji zwierzęcej. Rosnąca liczba ludności świata, urbanizacja oraz wzrost dochodów społeczeństw będą sprzyjały dalszemu zwiększaniu popytu na mięso drobiowe.
Jednocześnie konkurencja na rynku będzie coraz silniejsza. Szczególnie dynamicznie rozwijają się producenci z Brazylii, Chin, Indii oraz Indonezji. Dla Polski, będącej największym producentem drobiu w Unii Europejskiej, oznacza to konieczność dalszego budowania przewagi konkurencyjnej opartej na jakości, bezpieczeństwie żywności oraz efektywności produkcji.
Analiza prof. Windhorsta pokazuje jednak, że światowy trend pozostaje dla branży drobiarskiej korzystny – to właśnie mięso drobiowe jest dziś największym beneficjentem zmian zachodzących w globalnej produkcji i konsumpcji mięsa.
Źródło: Hans-Wilhelm Windhorst, „The role of the G20 in global meat production and trade. Part 1: Meat production”, Zootecnica Poultry Magazine, 9 czerwca 2026 r.; opracowanie na podstawie danych FAO, World Bank i Worldometers.
Czy podobał Ci się nasz artykuł? Jeśli tak, zachęcamy do zapisania się do naszego newslettera.
Jeżeli masz jakieś pytania, to zachęcamy do kontaktu z nami poprzez formularz kontaktowy
Więcej o nas dowiesz się tutaj Krajowa Federacja Hodowców Drobiu i Producentów Jaj
Zdjęcia i ilustracje na licencji Freepik oraz źródeł autora artykułu.
